جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٢ - غزل ٤٨٩ نكته دلكش بگويم، خال آن مه رو ببين

آنان كه آفتاب را بندگى كنند، از جمال دلبر ما، كه با همه مظاهر جلوه گر است، غافلند، و «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[٢]: (خدا، نور آسمانها وزمين مى باشد.) را نخوانده وحقيقت معنى آن را مشاهده ننموده‌اند. اى آنان كه ما را از عشق ورزى به خورشيد حقيقى ودلبر واقعى خود منع مى كنيد، براى خدا چشمى به آفتاب باز كنيد وچشمى هم به جمال دلدار ما، وانصاف بدهيد خورشيد كه يكى از مظاهر ونمونه اى از تجلّيات اوست قابل ستايش است، يا آن كه همه عالم به او قائمند واز او هستى مى گيرند؟ در جايى مى گويد:

ونيز در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٥٤، ص ٢٦٧.

[٢] - نور: ٣٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠، ص ٥٨.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩، ص ٥٠.