جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٠ - غزل ٥٢١ أتت روآئح رند الحمى وزاد غرامى

إذا تَغَرَّبَ عَنْ ذِى الأراكِ طآئِرُ خَيْرٍ

فَلا تَفَرَّدَ عَنْ رَوْضِها أنينُ حَمامٍ‌[١]

اگر آن طاير قدسى زدرم باز آيد

عمر بگذشته، به پيرانهْ سرم باز آيد

دارم امّيد بدان اشكِ چو باران كه مگر

برق دولت كه برفت از نظرم، باز آيد

گر نثارِ قدم يارِ گرامى نكنم‌

جوهر جان، به چه كار دگرم باز آيد

آن كه تاج سر من، خاك كف پايش بود

پادشاهى بكنم، گر به سرم باز آيد

كوسِ نو دولتى از بام سعادت بزنم‌

گر ببينم، كه مَهِ نوسفرم باز آيد[٢]

زهى خجسته! زمانى كه يار باز آيد

به كام غمزدگان، غمگسار باز آيد

در انتظار خدنگش، همى طپد دل صيد

خيال آنكه به رسمِ شكار باز آيد

مقيم بر سر راهش نشسته‌ام چون گَرْد

به آن هوس، كه بر اين رهگذار باز آيد

به پيش خيل خيالش، كشيدم ابلقِ چشم‌

بدان اميد، كه آن شهسوار باز آيد[٣]

خوشا! دمى كه در آيىّ وگويمت بسلامت:

قَدِمْتَ خَيْرَ قُدُومٍ، نَزَلْتَ خَيْرَ مَقامٍ‌[٤]