جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٥ - غزل ٤٨٨ دلبر جانان من، برد دل وجان من

آن زمان جانم به تمام معنى زنده خواهد شد، كه آب حيات از لب جانان گيرم وخود را بكلّى فراموش نمايم وباقى باللَّه گردم. در جايى مى گويد:

ونيز در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: آن وقتى من به آرزوى ديرين خود نايل خواهم گشت كه صداىِ‌ «يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ! ارْجِعِي إِلى‌ رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً، فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي»[٣]: (اى نفس مطمئن وروان آسوده! به سوى پرودگارت بازگشت نما، در حالى كه هم تو از او خشنودى وهم او از تو خرسند است، آنگاه در ميان بندگان خاص من وارد شده، ودر بهشت مخصوصم درآى.) را پيش از مرگ اضطرارى بشنوم. در جايى در مقام تقاضاى اين معنا مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤١، ص ٢٦٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٨، ص ٢٣٢.

[٣] - فجر: ٣٠- ٢٧.