جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦ - غزل ٤٨٢ مرغ دلم طايرى است، قدسى عرش آشيان

چوم مرغ دل ما از اين عالم پرواز گيرد، منزلش مقامِ‌ «إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَ نَهَرٍ، فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ، عِنْدَ مَلِيكٍ مُقْتَدِرٍ»[٢]: (براستى كه تقوى‌ پيشه گان در باغها وبهشتها وجويهايى در جايگاه صدق وحقيقت، نزد پادشاه مقتدر، مى‌باشند.) خواهد بود، واز «أُولئِكَ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ»[٣]: (ايشانند كه برايشان آمرزش [پروردگار] وروزى گرامى [وبا ارزش‌] وجود دارد.) ونيز: «وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ»[٤]: (ونزد ما فزونى است.) در بهشت بهره‌مند مى گردد، در نتيجه بخواهد بگويد:

وبگويد:

حال كه اى خواجه! شوريدگى‌ات برآن داشته تا جز از توحيد ويگانگى حضرت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٤، ص ٣١٩.

[٢] - قمر: ٥٥- ٥٤.

[٣] - سبأ: ٤.

[٤] - ق: ٣٥.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤، ص ٥٤.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.