جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١١ - غزل ٥٣٥ اى كه در كوى خرابات، مقامى دارى!

كنايه از اينكه: برخاستن در ظلمت شب ودعاى سحر است كه عاشق سالك را به مشاهده وبرقرارى ديدار حضرت دوست نايل مى سازد؛ كه: «وَ مِنَ اللَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نافِلَةً لَكَ، عَسى‌ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً، وَ قُلْ: رَبِّ! أَدْخِلْنِي مُدْخَلَ صِدْقٍ، وَ أَخْرِجْنِي مُخْرَجَ صِدْقٍ، وَ اجْعَلْ لِي مِنْ لَدُنْكَ سُلْطاناً نَصِيراً وَ قُلْ: جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ، إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً»[١]: (وپاسى از شب را با [خواندن‌] قرآن، بيدار باش، در حالى كه اين وظيفه اضافى [افزون بر ديگر واجبات‌] مخصوص توست، باشد كه پروردگارت تو را به مقام محمود وجايگاه ستوده اى برانگيزد، وبگو: پروردگارا! مرا [در تمام امور] با صدق وراستى داخل، وبا صدق وراستى خارج گردان، واز نزد خويش دليل يارى دهنده اى براى من قرار ده، وبگو: حقّ آمد وباطل نابود شد، براستى كه باطل رفتنى ونابود شدنى است.).

[١] - اسراء: ٨٠.