جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٣ - غزل ٥١٥ عيشم مدام است، از لعل دلخواه

امّا پس از اينكه به ديدارت مفتخرم ساختى،

زيرا آن كس كه تو را ديد وشناخت، كجا مى تواند از خدمت وبندگى‌ات سرباز زندوسر به آستانه‌ات نسايد؟! به گفته خواجه در جايى:

اى سالك عاشق! در فراق دوست چيزى جز صبر چاره سازت نمى باشد، از حضرتش آن را تمنّا كن، اميد است روزى چون به ديدارش نايل آيى؛ كه:

٣٤٢٩

«ألصَّبْرُ كَفيلٌ بِالظَّفَرِ.»

[٣]: (صبر وشكيبايى، ضامن وعهده دار كاميابى ورستگارى است.) ونيز:

٣٤٣٠

«ألصَّبْرُ عُنْوانُ النَّصْرٍ.»

[٤]: (شكيبايى، نشانه پيروزى وسرافرازى است.) وهمچنين:

٣٤٣١

«ألصَّبْرُ عَوْنٌ عَلى كُلِّ أمْرٍ.»

[٥]: (شيكبايى، كمك وياور بر هر كارى است.) ويا اينكه:

٣٤٣٢

«أفْضَلُ الصَّبْرِ، ألصَّبْرُ عَنِ‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٠، ص ٣٠٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٤، ص ٢٤٩.

[٣] ( ٣، ٤، ٥) غرر ودرر موضوعى، باب الصبر، ص ١٩٠.

[٤] ( ٣، ٤، ٥) غرر ودرر موضوعى، باب الصبر، ص ١٩٠.

[٥] ( ٣، ٤، ٥) غرر ودرر موضوعى، باب الصبر، ص ١٩٠.