جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٧ - غزل ٥٢٥ اى پادشه خوبان! داد از غم تنهايى

اين بيت هم گفتارى است بر وفق سخنان عشّاق مجازى. بخواهد بگويد:

محبوبا! حال كه (به اصطلاح عرفى) در شادابى وطراوت وقدرت وتوانايى هستى، از بى‌چيزان وضعفا دستگيرى كن؛ كه:

٣٥٦٤

«إلهى! لاتُغْلِقْ عَلى مُوَحِّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلاتَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى‌ جَميلِ رُؤْيَتِكَ.»

[٢]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند ومشتاقان خود را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان.) وبه گفته خواجه در جايى:

با اين همه:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٦، ص ٢٣٠.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٧، ص ٣٢٧.