جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٥ - غزل ٥٢٩ اى دل! گر از آن چاه زنخدان بدر آيى

أللّهُمَّ! إنّى أسْأَلُكَ بِجَمالِكَ كُلِّهِ.»

[١]: (خداوندا! همانا از جمال وزيبايى‌ات زيباترينش را خواستارم، وتمام جمال تو زيباست بار خدايا! به همه جمال وزيبايى‌ات [ويا: همه جمال و زيبايى‌ات را] از تو سؤال مى كنم.) لذا مى گويد:

بخواهد بگويد: همانگونه كه آدم ابوالبشر ٧ را وسوسه شيطان از بهشت خارج كرد؛ كه: «فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطانُ عَنْها، فَأَخْرَجَهُما مِمَّا كانا فِيهِ»[٢]: (آنگاه شيطان آن دو [آدم وحوّاء ٨‌] را از آنجا [بهشت‌] لغزانيد، پس ايشان را از آنچه در آن بودند خارج ساخت.) مبادا تو را هم وسوسه عقل وپرهيز دادنش از تحمّل مشقّتهاى ايّام فراق، بر دوستى وتوجّه به دوست ثابت نگذارد واز بهشت ديدارش محروم سازد؛ زيرا:

اى دوست! تا كى به انتظار ديدارت همّت گمارم وبه خود وعده گشوده شدن گل رخسار وديدارت را بدهم، تاكى جانم به هجرانت گداخته گردد ودر فراقت بسر برم.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٥١٧.

[٢] - بقره: ٢٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٥، ص ٢١٢.