جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٧ - غزل ٤٩٩ گلبن عيش مى دمد، ساقى گلعذار كو؟

اى دوست! بس است اين همه در پنهان از ديدار تو زيستن ودر حجاب از مشاهده جمالت ماندن، مگذار در بزم سحرگاهى‌ام كه با يادت انس برقرار نموده‌ام، شمع با نور وروشنايى خود دم از عارض وجمال تو زند ومرا به جلوه خود توجّه دهد. كجاست خنجر ابروانت تا شعله ونور شمع در نظرم به خاموشى گرايد، ونگذارد كه او اين همه لاف از عارض تو زند؟ در واقع مى خواهد بگويد: تا تو رخ ننمايى، رخسار مظاهرت از من دل مى ربايند. در سحرگاهان با جلوه اى بزم من روشن ساز، كه زيبايى مظاهر پرتوى از حسن وجمال تو مى باشد.

در جايى مى گويد:

دوست، اجازه بوسيدن لب وآب حيات گرفتن از خويش را به من داد، ومنتهى آرزويم هم آن بود، ولى قدرت واختيارش را نداشتم؛ زيرا هنوز بقايايى از من باقى بود وعظمت او مانع از اينكه با بودِ خود بهره از او گيرم مى شد. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٧.