جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٣ - غزل ٥٢٦ اى در رخ تو پيدا، انوار پادشاهى

اى در رُخ تو پيدا، انوار پادشاهى‌

در فكرت تو پنهان، صد حكمت الهى‌

كلك تو بارك اللَّه، بر ملك ودين گشاده‌

صد چشمه آب حيوان، از قطره سياهى‌

بر اهرمن نتابد، انوارِ اسم اعظم‌

ملك آنِ توست وخاتم، فرما هرآنچه خواهى‌

در حشمتِ سليمان، هركس كه شك نمايد

بر عقل ودانش او، خندند مرغ وماهى‌

تيغى كه آسمانش، از فيض خود دهد آب‌

تنها جهان بگيرد، بى منّتِ سپاهى‌

گر پرتوى زتيغت، بر كان ومعدن افتد

ياقوتِ سُرخ رُو را، بخشند رنگِ كاهى‌

دانم دلت ببخشد، بر اشك شب نشينان‌

گر حال ما بپرسى، از باد صبحگاهى‌

ساقى! بيار آبى، از چشمه خرابات‌

تا خرقه ها بشوييم، ازعُجب خانقاهى‌

باز، ار چه گاهگاهى بر سر نهد كُلاهى‌

مرغانِ قاف دانند، آيين پادشاهى‌

در دودمانِ آدم، تا وضع سلطنت هست‌

مثل تو كس نديده است، اين علم را كماهى‌

كلك تو خوش نويسد، در شأن يار واغيار

تعويذ جان فزايى، افسونِ عمر كاهى‌

عمرى است پادشاها، كز مِىْ تهى است جامم‌

اينك زبنده دعوى، وز محتسب گواهى‌

اى عنصرِ تو مخلوق، از كيمياى عزّت‌

وى دولتِ تو ايمن، از صَدْمَتِ تباهى‌

جايى كه برقِ عصيان، بر آدمِ صفى زد

ما را چگونه زيبد، دعوىِّ بى‌گناهى‌

يامَلْجَأَ البَرايا! يا واهِبَ العَطايا!

عَطْفاً عَلى مُقِلٍّ حَلَّتْ بِهِ الدَّواهى‌

جور از فلك نيايد، تا تو مَلَك صفاتى‌

ظلم از جهان برون شد، تا تو جهان پناهى‌

حافظ! چو دوست از تو، گه گاه مى برد نام‌

رنجش زبخت منما، بازآ به عذر خواهى‌