جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٦ - غزل ٥٠١ مزرع سبز فلك ديدم وداس مه نو

مزرعِ سبز فَلَك ديدم وداس مَهِ نو

يادم از كِشته خويش آمد وهنگام درو

گفتم: اى بخت! بخسبيدى وخورشيد دميد

گفت: با اين همه، از سابقه نوميد مشو

تكيه بر اخترِ شبگرد مكن، كاين عيّار

تاجِ كاووس ربود وكَمرِ كيخسرو

گر رَوى پاك ومجرّد، چو مسيحا به فلك‌

از فروغ تو، به خورشيد رسد صد پرتو

آسمان، گو: مفروش اين عظمت، كاندر عشق‌

خرمنِ مَهْ به جوى، خوشه پروين به دو جو

گوشوارِ دُر ولَعْل، ار چه گران دارد گوش‌

دورِ خوبى گذران است، نصيحت بشنو

چشمِ بد دور زخال تو، كه در عرصه حسن‌

بيدقى راند، كه بُرد از مَهْ وخورشيد گرو

هر كه در مزرعِ دل، تخمِ وفا سبز نكرد

زردْرويى كشد از حاصلِ خود، گاهِ درو

اندراين دايره مى باش، چو دَفْ حلقه به گوش‌

ور قفايى خورى، از دايره خويش مرو

آتش زرق وريا، خرمنِ دين خواهد سوخت‌

حافظ! اين خرقه پشمينه بينداز وبرو