جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٦ - غزل ٤٩٢ اى پيك راستان! خبر سرو ما بگو

درگاهت شتاب مى نمايند وپيوسته درِ تو را مى كوبند ودر شب تنها به پرستش تو مشغول هستند در حالى كه از هيبت وعظمتت هراسانند، ملحق نما.) در جايى پس از رسيدن به اين كمال مى گويد:

اى باد صبا! واى پيك راستان! تو واقفى كه شب گذشته از فراق دوست چنان گريستم كه مرغ چمن را كه خود عاشقى دلباخته است، به ناله درآوردم. بيا وشرح حال مرا با او بگو، شايد به سر لطف آيد واز هجرانم برهاند. بخواهد بگويد:

وبگويش كه: اى محبوب عاشقان! تو آن نيستى كه ميان فقير وغنىّ فرق گذارى، به گدايى وتهيدستى ما از نظر اعمال وبندگى خالصانه نگاه مكن. آخر سخنى با فريفتگانت بگو كه گفتارت هم براى آنان لذّت بخش است. چنانكه سخنت با.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٩، ص ٢٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤١، ص ١٩٦.