جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠٦ - غزل ٤٩٣ اى خون بهاى نافه چين، خاك راه تو

«الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ، أَلا! بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[١]: ( [منيبين‌] آنانند كه به خدا ايمان آورده ودلهايشان به ياد خدا آرام مى گيرد. آگاه باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى‌گيرند.) بخواهد بگويد:

حال كه ما چنينيم:

اى دوست! با رقيبان منشين وغمخوارشان مگرد، تا خوبان چون بخت نيكت كه همواره با تو مى باشد، همنشينت باشند. سخنى است عاشقانه كه تو را بختت منزلتى بس عظيم داده، با بدگُهران منشين كه با منزلت تو منافى است، با ما بنشين.

بخواهد بگويد:

محبوبا! من از تو دست نخواهم برداشت، اگرچه به ديدارت مفتخرم نفرمايى، باشد كه فرداى قيامت كه خلايق به پيشگاهت حاضر شوند، در آن ميان نگاهت به.

[١] - رعد: ٢٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٤، ص ١٩٨.