جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٠ - غزل ٤٩٢ اى پيك راستان! خبر سرو ما بگو

اى پيك راستان! خبر سَرْوِ ما بگو

احوال گل، به بلبلِ دستان سرا بگو

ما محرمان خلوتِ انسيم، غم مخور

با يارِ آشنا، سخن آشنا بگو

دلها ز دام طُرّه چو بر خاك مى فشاند

با آن غريبِ ما، چه گذشت از هوا بگو

برهم چو مى زد آن سَرِ زُلْفَيْنِ مشكبار

با ما سر چه داشت، ز بهرِ خدا بگو

گر ديگرت بر آن دَرِ دولت گذر بود

بعد از اداىِ خدمت وعرض دعا بگو[١]

آن كس كه گفت: خاكِ دَرِ دوست، كيمياست‌

گو: اين سخن، معاينه در چشم ما بگو

مرغ چمن، به مويه من دوش مى گريست‌

آخر تو واقفى، كه چه رفت اى صبا! بگو

در راه عشق، فرق غنىّ وفقير نيست‌

اى پادشاهِ حُسن! سخن با گدا بگو

آن مِىْ كه در سبو، دلِ صوفى به عشوه بُرد

كى در قدح، كرشمه كند ساقيا! بگو؟

آن كس كه منعِ ما زخرابات مى كند

گو در حضورِ پيرِ من، اين ماجرا بگو

جانْ پرور است قصه ارباب معرفت‌

رمزى برو بپرس وحديثى بيا بگو

هر چند ما بديم، تو ما را بدان مگير

شاهانه، ماجراىِ گناهِ گدا بگو

بر اين فقير، نامه آن محتشم بخوان‌

با اين گدا، حكايتِ آن پادشا بگو

حافظ! گرت به مجلس او راه مى دهند

مِىْ نوش وترك زُرق براى خدا بگو