جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٧ - غزل ٤٩٠ اى لبت، آب حيات واى قدت، سرو چمن!

خواجه در اين غزل در مقام توصيف معشوق حقيقى برآمده وبه عاشقى وغم هجران خود اشاره، وتمنّاى ديدار نموده مى گويد:

اى محبوبى كه بوسيدن لبت، حيات وزندگى تازه اى به عاشقانت مى بخشد وكمال بقاء بعد از فناء را به آنان هديه مى كند! واى معشوقى كه قامتِ استوارت هست! كه:

٣٣٠٨

«ألْحَمْدُللَّهِ ... الَّذى لَمْ يَزَلْ قآئِماً دائِماً.»

[١]: (سپاس خدايى را ... كه پيوسته پابرجا وجاودان است.) واى آن كه جمالت در زيبايى چون خورشيد متجلّى است! كه: «اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ»[٢]: (خدا، نور آسمانها وزمين مى باشد.) واى آن كه از خطّ ومظاهر لطيفت بوى جمال نيكويت به مشام جان مى رسد! كه: «إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ»[٣]: (براستى كه در آفرينش آسمانها وزمين وپى در پى آمدن شب وروز، نشانه‌هاى روشنى براى صاحبان [مغز وحقيقت‌] عقل، مى‌باشد.). در نتيجه با اين گفتار تمنّاى چنين مشاهداتى را نموده. بخواهد بگويد:

[١] - نهج البلاغة، خطبه ٩٠.

[٢] - نور: ٣٥.

[٣] - آل عمران: ١٩٠.