جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٨ - غزل ٤٩١ اى آفتاب، آينه دار جمال تو

لذا مى گويد:

به پيشگاه خواجه عالم، رسول اللَّه ٦ از كدام غم وغصّه خود سخن بگويم، از نيازمندى‌ام به ديدارت بگويم، ويا از ملامت وهجران كشيدنهاى خويش؟.

وممكن است منظور خواجه از «صدر خواجه»، سينه خودش باشد. بخواهد بگويد: سينه من تحمّل كدامين جفاهايت را بكشد، «شرح نيازمندى خود، يا ملال تو؟» در جايى مى گويد:

اى خواجه! آنان كه مدّعى محبّت وعشق محبوب تو بوده‌اند، بسيارند، وتا در اين راه سر خود را نداده وفانى وشهيد او نگشته‌اند، از دوست بهره اى نبرده‌اند.

گمان مكن كه تا خود را در پيشگاهش نبازى، وصالش نصيبت خواهد شد. حال، اگر خود را براى اين امر آماده نموده‌اى، دم از عشق او زن، وگرنه «نباشد مجال تو». در.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٨، ص ٢٣٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٤، ص ٣٥١.