جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٨ - غزل ٥٣١ اى زشرم عارضت، گل كرده خوى!

اى زشرمِ عارضت، گُل كرده خوى!

در عرق، پيشِ عقيقت، جامِ مِىْ‌

ژاله بر لاله است، يا بر گُل گُلاب؟

يا بر آتش آب، يا بر روت خوى؟

مى‌شد از چشم، آن كمان ابرو ودل‌

از پِيَش مى رفت وگم مى كرد پى‌

امشب از زلفش نخواهم داشت دست‌

رو مؤذّن بانگ برميزن كه حَىّ‌[١]

در بنى عامر بسى مجنون شوند

گر برون آيد دگر ليلى ز حَىّ‌

نِىْ دمى لب بر لب مطرب نهاد

چنگ را در زيرِ ناخن كرد نِىْ‌

آن كه بَهْرِ جرعه اى جان مى دهد

جان از او بستان وجامى دِهْ به وى‌

عود در آتش نِهْ ومنقل بسوز

غم مخور از شدّت سرماىِ دى‌

باتو زين پس، گر فلك خوارى كند

بازگو در حضرت داراىِ رى‌

خسروِ آفاق بخش‌اش كز عطا[٢]

نامه حاتم، زنامش گشت طى‌

چنگ را بر دست مطرب نِهْ دمى‌

گو، رگش بخراش وبخروشم ز وى‌[٣]

جامِ مِىْ پيش آر وچون حافظ مخور

غم، كه جَمْ كِىْ بود، يا كاوُسِ كى؟