جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٠ - غزل ٥٣١ اى زشرم عارضت، گل كرده خوى!

با چنان جمالى:

مرا رها كرده ودلم را به همراه خود مى برد. افسوس! كه اعتنايى به من نداشت ونمى خواست بازش ببينم. چه مى توانم كردن جز آنكه ناله سر دهم وبگويم:

با اين همه:

چون دانسته‌ام حضرت دوست با مظاهر وكثرات ومحيط به آنهاست؛ كه: «أَلا! إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ مُحِيطٌ»[٤]: (آگاه باش! كه او به هر چيزى احاطه دارد.) ونيز: «وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ»[٥]: (وهر كجا باشيد. او با شماست.)، واگر جلوه اى كند آن جلوه از ملكوت آنها مى باشد؛ لذا امشب از زلفش دست برنخواهم داشت وبه مراقبه خواهم نشست، تا.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٨.

[٣] - وبر طبق نسخه‌هاى ديگر: تا مؤذّن دست بردارد كه حَىّ.

[٤] - فصلت: ٥٤.

[٥] - حديد: ٤.