جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٢ - غزل ٥٢٧ اى دل! آن به كه خراب از مى گلگون باشى

اى خواجه! واى سالك! اگر تا فرصتت هست، عاشقى را اختيار نكنى، كى خواهى كرد؟ كاروان انبياء واولياء : كه تو را دعوت به منزلگاه قرب مى نمودند، همه رفتند، وتو به خواب غفلت رفته اى وسر به بستر استراحت نهاده‌اى، آيا نمى‌دانى كه دنيا جاى استراحت نيست. بيدار شو واز آن بزرگواران پيروى نما. تا كى مى‌خواهى از قافله عشّاق دور بمانى؟ پس از اين، چه خاكى به سر مى كنى؟

وچگونه به پيشگاه دوست حاضر خواهى شد؟ در جايى مى گويد:

در واقع مى خواهد بگويد: «اى دل! آن بِهْ كه خراب از مِىِ گلگون باشى»؛ لذا مى‌گويد:

اى خواجه! نكته هايى كه در ابتداى غزل وپس از آن گفتمت به عمل آر وآن را فراموش مكن وبكار بند؛ «ورنه چون بنگرى از دايره بيرون باشى» از طريق عبوديّت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٣، ص ٢٦١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٣، ص ٩٢.