جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٦ - غزل ٤٨٨ دلبر جانان من، برد دل وجان من

اى دوست! حيرت وسرگردانى من براى ديدار وتماشاى جمال توست، وهر روز وشب چون عقل از دست دادگان تو را مى جويم؛ كه:

٣٣٨٤

«إلهى! ... وَغُلَّتى لايُبَرِّدُها إلّا وَصْلُكَ، وَلَوْعَتى لايُطْفِئُها إلّالِقآؤُكَ، وَشَوْقى إلَيْكَ لا يَبُلُّهُ إلَّاالنَّظَرُ إلى‌ وَجْهِكَ، وَقَرارى لا يَقِرُّ دُونَ دُنُوّى مِنْكَ، وَلَهْفَتى لا يَرُدُّها إلّارَوْحُكَ.»

[٢]: (بارالها! سوز وحرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند، وآتش باطنى‌ام را جز لقايت خاموش نمى كند، وبه شوقم به تو، جز نظر به روى [واسماء وصفات‌] ات آب نمى پاشد، وقرارم جز به نزديكى به تو آرام نمى گيرد. وحزن واندوهم را جز راحتى ورحمت از جانبت برطرف نمى كند.) در جايى در تقاضاى اين معنى مى‌گويد:

ونيز مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٥، ص ٢٥٦.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٨، ص ٢٢٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٩، ص ٢٢٦.