جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦١ - غزل ٤٨٧ خوشتر از فكر مى وجام، چه خواهدبودن؟

لذا باز مى گويد:

سزاوار است از سرمايه عمر خويش بهره اى جز كام گرفتن از دوست را نخواهى؛ زيرا آن كه اين كام نگرفت، كامى ديگرش ندهند ودر ناكامى خواهد مرد؛ كه:

٣٢٩٥

«لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا، وَلَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى‌ عَنْكَ مُتَحَوِّلًا، كَيْفَ يُرجى‌ سِواكَ، وَأنْتَ ما قَطَعْتَ الإحْسانَ؟! وَكَيْفَ يُطْلَبُ مِنْ غَيْرِكَ، وَأنْتَ ما بَدَّلْتَ عادَةَ الإمْتِنانِ؟!.»

[٢]: (بى گمان هركس به جاى تو، به غير تو خرسند وراضى گشت، محروم شد، ومسلّماً آن كه از تو روى گردان شد، زيان بُرد.

چگونه مى توان به غير تو اميدوار شد در صورتى كه احسان ونيكى خويش را قطع ننموده‌اى؟! وچگونه مى توان از غير تو طلب نمود، وحال آنكه شيوه امتنان ونوازشگرى خويش را تغيير نداده‌اى؟!) به گفته خواجه در جايى:

ونيز در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٠، ص ١٩٦.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٥، ص ٢٥٦.