جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩ - غزل ٤٨١ ما سرخوشيم وباده ما در پياله كن

اى دل! بيا كه ما به پناه خدا رويم‌

زآنچ آستينِ كوته ودست دراز كرد

صنعت مكن، كه هر كه محبّت نه راست باخت‌

عشقش، به روى دل، دَرِ محنت فراز كرد

فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد

شرمنده رهروى، كه عمل بر مجاز كرد

حافظ! مكن ملامت رندان، كه در ازل‌

ما را خدا ز زهد وريا بى‌نياز كرد[١]

صوفى! به گريه، چهره مجلس بشو چو شمع‌

آهنگِ رقص با همه از آه وناله كن‌

غُسل در اشك زدم، كاهل طريقت گويند:

پاك شو اوّل وپس ديده بر آن پاك انداز

چشم آلوده، نظر از رُخ جانان دور است‌

بر رخ او، نظر از آينه پاك انداز[٢]

صوفى! بيا كه خرقه سالوس بركشيم‌

وين نقش زرق را خط بطلان به سر كشيم‌