جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٢ - غزل ٥٣٧ اين خرقه كه من دارم، در رهن شراب اولى

آرام مى گيرد. آگاه باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى گيرند.) ونيز: «وَ لَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِما يَقُولُونَ، فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ، وَ كُنْ مِنَ السَّاجِدِينَ، وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ»[١]: (هر آينه مى دانيم كه از آنچه مى گويند دلتنگ مى شوى، پس با حمد و سپاسِ پروردگارت او را تسبيح نما، واز سجده كنندگان باش، وتا آمدن يقين [ولحظه مرگ‌] به عبادت پروردگارت بپرداز.) وبه گفته خواجه در جايى:

محبوبا! من نه آنم كه سختيهاى ايّام هجران ومشكلات باعث شود كه دل از تو برگيرم. چرا كه چون تويى را در جمال وكمال نمى يابم. اگر بناست ناراحتى كشم، چه بهتر كه از تو كشم وپيچيدگى زلف وكثراتت را تحمّل نمايم، كه مرا از مشاهده جمال وملكوتشان بازداشته. بخواهد بگويد:

وبگويد:

[١] - حجر: ٩٩- ٩٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٥، ص ٢٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٥، ص ١٨٦.