جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٨ - غزل ٤٨٨ دلبر جانان من، برد دل وجان من

معشوقا! گلستان وجود من چون تو سرو رعنايى را مى خواهد، بيا وتجلّى نما وقامتت را بنما تا گلزار وجودم به تو زينت يابد. كنايه از اينكه: مرا به ديدارت نايل ساز؛ كه‌

٣٢٩٩

«أسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأنْوارِ قُدْسِكَ، وَأبْتَهِلُ إلَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلطآئِفِ بِرِّكَ، أنْ تُحَقِّقَ ظَنّى بِما اؤَمِّلُهُ مِنْ جَزيلِ إكْرامِكَ وَجَميلِ إنْعامِكَ فِى القُربى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى‌ لَدَيْكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ.»

[١]: (به انوار [ويا عظمت‌] وجه [واسماء وصفات‌] وبه انوار [مقام ذات‌] پاك ومقدّست از تو درخواست نموده، وبه عواطف مهربانى ولطائف احسانت تضرّع والتماس مى‌نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان وانعام نيكويت، در قرب به تو ونزديكى ومنزلت يافتن در نزدت وبهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم، تحقّق بخشى.) وبه گفته خواجه در جايى:

معناى اين بيت را بايد خواجه خود بنمايد.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣٢، ص ١٩١.