جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٧ - غزل ٥٣٠ اى روضه بهشت، زكويت حكايتى

آيتى از اميد به روى من مى گشايد؛ كه: «قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ، فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا»[١]: (بگو: پس تنها به فضل ورحمت خداوند خوشحال وشادمان باشيد.) ونيز: «لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ، إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ»[٢]: (هرگز از رحمت خداوند نوميد نشويد، كه جز گروه كافران كسى از رحمت خدا مأيوس ونوميد نمى شود.) وهمچنين: «لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ»[٣]: (از رحمت خدا نوميد نشويد.) وبه گفته خواجه در جايى:

معشوقا! مى‌دانى چرا آه وناله برمى كشم؟ از تو كرشمه وتجلّيات اسماء وصفاتى وعنايات بى‌شائبه ذاتى‌ات را جويايم. بيا ومرا از انعامهاى خود محروم مفرما. در جايى مى گويد:

[١] - يونس: ٥٨.

[٢] - يوسف: ٨٧.

[٣] - زمر: ٥٣.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩١، ص ٢٩١.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩، ص ٧٠.