جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦ - غزل ٤٨٣ منم كه شهره شهرم به عشق ورزيدن

خواجه مى خواهد با اين تمثيل، به خود خطاب كرده وبگويد: همانگونه كه انبياء واولياء :، ويا ملائكه ومجرّدات ومقرّبان درگاه الهى كه خط يار ونشان دهنده جمال وكمال اويند واز انس با حضرت محبوب برخور دارند، تو هم كارى كن كه چنان شوى؛ زيرا «گرد عارض خوبان خوش است گرديدن». در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

اى خواجه! ويااى سالك! جز عبادات با اخلاص وبندگى واقعى ومراقبه جمال معشوق حقيقى را اختيار مكن، تا به منزلگاه قرب جانان راهت دهند؛ وبا زاهدان منشين ودست ارادت به آنها مده كه تو را از صدق در بندگى باز مى دارند. به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٦، ص ٣٩٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.