جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٢ - غزل ٤٩١ اى آفتاب، آينه دار جمال تو

اى آفتاب، آينهْ دارِ جمال تو

مُشك سياه، مجمرهْ گردانِ خال تو

صحن سراىِ ديده بشستم، ولى چه سود

كاين گوشه نيست، در خورِ خيلِ خيال تو

مطبوع تر ز روى تو، صورت نبسته است‌

طغرا نويسِ ابروى مشكين، مثال تو[١]

در اوج ناز ونعمتى، اى پادشاهِ حُسن‌

يارب! مباد تا به قيامت زوالِ تو

تا پيشْ بازِ بخت رَوَم تهنيتْ كنان‌

كو مژده اى زمقدم عيد وصال تو؟

تا آسمان زحلقه به گوشان ما شود

كو عشوه اى زابروىِ همچون هلال تو؟

در چين زُلفش اى دل مسكين! چگونه‌اى‌

كآشفته گفت بادِ صبا، شرحِ حال تو

برخاست بوى گُل ز دَرِ آشتى درآى‌

اى نوبهار ما رخ فرخنده فال تو!

بر صدرِ خواجه، عرضِ كدامين جفا كنم‌

شرحِ نيازمندى خود، يا ملال تو؟

حافظ در اين كمند، سَرِ سرْكشان بسى است‌

سوداى كج مپز، كه نباشد مجال تو