جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٨ - غزل ٥١٢ دوش رفتم به در ميكده خواب آلوده

از اين غزل معلوم مى شود، كه خواجه با حالات خوشى كه به او دست داده، پيش از آمادگى كامل، ديدار حضرت محبوب را تمنّا مى كرده وحال اينكه اين امر براى سالك عاشق، تا به كلّى از خود نرهد، ممكن نيست؛ لذا مى گويد:

شب گذشته با آنكه هنوز به تمام وجود مهيّاى ديدار محبوب نبودم وخواب آلوده وگرفتار تعلّقات عالم بشريت بودم، توجّه خاصّى در عبادات به من دست داد، وصال دايمش را تمنّا نمودم وگفتم:

ولى:

خلاصه آنكه: مغبچه باده فروش وتجلّيات اسماء وصفاتى ومشاهدات جمالى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٠، ص ٢٤٠.