جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٦ - غزل ٥٢٠ آن غاليه خط، گر سوى ما نامه نوشتى

آن غاليهْ خط، گر سوى ما نامه نوشتى‌

گردون، ورقِ هستى ما، در ننوشتى‌

هر چند كه هجران، ثمرِ وصل برآرد

دهقان ازل، كاش كه اين تخم نكشتى!

آمرزشِ نقد است، كسى را كه در اينجا

يارى است چو حورىّ وسرايى چو بهشتى‌

مفروش به باغ ارم ونخوتِ شدّاد

يك شيشه مِىْ ونوشْ لبىّ ولبِ كشتى‌

تنها نه منم، كعبه دل بُتكده كرده‌

در هر قدمى، صومه اى هست وكِنِشْتى‌

در مصطبه عشق، تنعُّم نتوان كرد

چون بالشِ زَرْ نيست، بسازيم به خشتى‌

كلك تو مريزاد وزبانِ شكرينش!

مهر از تو نديد ار نه جوابى بنوشتى‌

معمارِ وجود، ار نزدى رنگِ تو ازعشق‌

در آب محبّت، گِل آدم نسرشتى‌

تا كى غمِ دنياى دنى! اى دل دانا!

حيف است زخوبى، كه شود عاشق زشتى‌

آلودگىِ خرقه، خرابىِّ جهان است‌

كو راهروى، پاكدلى، خوب سرشتى؟

از دست چرا هشت سَرِ زُلفِ تو حافظ؟

تقدير چنين بود، چه كردى چو نهشتى؟