جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٨٤ - غزل ٥١٩ وصال او زعمر جاودان به

لى، وَ ما خَشَعَ لى عَبْدٌ إلّاخَشَعَ لَهُ كُلُّ شَىْ‌ءٍ.»

[١]: (هيچ بنده اى مرا نشناخت مگر اينكه در برابر من فروتنى نمود، و هيچ بنده اى در پيشگاهم خاشع وفروتن نگرديد، مگر اينكه تمام اشياء براى او فروتنى مى نمايند.)

اى آنان كه با دوست انسى برقرار نموده ايد واز هجران خلاصى يافته وبه درمان رسيده‌ايد! شما را به خدا سوگند مى دهم، كه از او بپرسيد هنوز وقت آن نشده كه با ديدارت درد خواجه ناتوان شده در هجرت را مداوا نمايى؟ به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جايى مى گويد:

اين بيت هم نصيحتى است به خود وآنان كه در راه عشق دوست و سلوكشان، به خود وافكار خويش اعتماد نموده‌اند، وگمان مى كنند اين راه را بدون استاد وراهنما.

[١] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ اللَّه سبحانه، ص ٤٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٠، ص ٣١٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٣٣، ص ٣١٨.