جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٥ - غزل ٥٠٦ اى از فروغ رويت، روشن چراغ ديده

درگاه وآستانه تو مى ايستد؛ پس آرزوهاى ما را با محروم ساختن وبرنياوردن خواسته ونوميد ساختنمان [از درگاهت‌] مقابله مفرما، وجامه دلسردى ودلشكستگى را به تنمان مكن.) بخواهد بگويد:

معشوقا! چنانچه دستگيرى از من ننمايى وبه خود راه ندهى، با خواجه عالم (رسول اللَّه ٦) گله‌ات را خواهم كرد كه معشوقت با عشوه اى ونگاهى دل از من ربود وسپس بى‌اعتنايى را پيشه خود ساخت (سخنى است عاشقانه).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٠، ص ٣٠٩.