جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٦

كنايه از اينكه: محبوبا! جمالهاى ظاهرى وقتى از من دل مى ربودند، كه در گذشته برايم تجلّى ننموده بودى ونور رخسارت را مشاهده نكرده بودم. حال چگونه مظاهرت مى توانند از من دلربايى نمايند؟ در واقع مى خواهد بگويد: مرا ديگر بار شامل عناياتت بفرما؛ كه:

٣٨٦١

«إلهى! مَنِ الَّذى نَزلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ، فَما قَرَيْتَهُ؟! وَمَنِ الَّذى أناخَ بِبابِكَ مرْتَجِياً نَداكَ، فَما أوْلَيْتَهُ؟! أيَحْسُنُ أنْ أرْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالخَيْبَةِ مَصْرُوفاً، وَلَسْتُ أعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالإحْسانِ مَوْصُوفاً؟!»

[٢]: (معبودا! كيست كه به التماس پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد وميهمانى‌اش ننمودى؟! وكيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد وبه او احسان ننمودى؟

آيا سزاوار است به نااميدى از درگاهت برگردم با آنكه جز تو مولايى كه موصوف به احسان باشد نمى‌شناسم؟!) وبه گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٥، ص ١٠٠.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.