جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٥ - غزل ٤٩١ اى آفتاب، آينه دار جمال تو

دهد؛ كه:

٤٠٦٣

«يا مَنْ دَلَّ عَلى‌ ذاتِهِ بِذاتِهِ!»

[١]: (اى خدايى كه با ذات خويش بر ذاتت رهنمون هستى!) ونيز:

٣٧٧٧

«بِكَ عَرَفْتُكَ، وَأنْتَ دَلَلْتَنى عَلَيْكَ وَدَعَوْتَنى إلَيْكَ؛ وَلَوْلا أنْتَ، لَمْ أدْرِ ما أنْتَ.»

[٢]: (به تو شناختمت، وتو بودى كه مرا به خود رهنمون شده وخواندى، واگر تو نبودى نمى دانستم كه تو چيستى.) بخواهد بگويد:

محبوبا! تنها تويى كه در اوج ناز ونعمت وهمه كمالات هستى، الهى كه همواره مستدام بر آن باشى (كه هستى)، (دعايى است عاشقانه) در ضمن مى خواهد بگويد:

٣٣١٤

«أللّهُمَّ! إنّى أسْأَلُكَ مِنْ جَمالِكَ بأجْمَلِهِ، وَكُلُّ جَمالِكَ جَميلٌ، أللّهمَّ! إنّى أسْألُكَ بِجَمالِكَ كُلِّهِ.»

[٤]: (خداوندا! همانا از جمال وزيبايى‌ات زيباترينش را خواستارم، وتمام جمال تو زيبا وجميل است. بار خدايا! من همه جمال وزيبايى تو را خواهانم.) وبخواهد بگويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ٢٤٣.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٠، ص ٣٢٩.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٥١٧.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٧، ص ٣٢٧.