«إلهى! فَكَماغَذَّيْتَنا بِلُطْفِكَ، وَرَبَّيْتَنا بِصُنْعِكَ، فَتَمِّمْ عَلَيْنا سَوابِغَ النِّعَمِ، وَادْفَعْ عَنّا مَكارِهَ النِّقَمِ، وَآتِنا مِنْ حُظُوظِ الدّارَيْنِ أرْفَعَها وَأجَلَّها عاجِلًا وَآجِلًا، وَلَكَ الحَمْدُ عَلى‌ حُسْنِ بَلآئِكَ وَسُبُوغِ نَعْمآئِكَ، حَمْداً يُوافِقُ رِضاكَ، وَيَمْتَرِى العَظيمَ مِنْ بِرِّكَ وَنَداكَ. يا عَظيمُ! يا كَريمُ! بِرَحْمَتِكَ يا أرْحَمَ الرّاحِمينَ!»

[١]: (معبودا! پس همچنانكه ما را با لطف ونوازش خويش غذا داده وبا نيكى واحسانت پرورش دادى، نعمتهاى فراوان وگسترده‌ات را بر ما به پايان رسان، وكيفرهاى سختت را از ما دوردار، واز بهره‌هاى دو خانه [دنيا وآخرت‌] آنچه را كه در كوتاه وبلند مدّت از همه بالاتر وبزرگتر ووالاتر مى باشد عطا فرما. وتنها تو را حمد وسپاس مى گوييم بر بلا وگرفتارى نيكو وفراوانى وگستردگى نعمتهايت، حمد وسپاسى كه با رضا وخشنودى تو سازگار بوده، واحسان ونيكى وعطاى عظيمت را برآورد. اى عظيم! اى بزرگوار! به رحمت ومهربانى‌ات، اى مهربانترين مهربانها!)

بر توگر جلوه كند، شاهدِ مااى زاهد!		از خدا جز مِى ومعشوق، تمنّا نكنى‌

زاهدا! مرا به گفتارت مَيآزار وملامت بر عاشقى‌ام به حضرت دوست وتمنّاى ديدارش منما، زيرا اگر لحظه اى ديده دلت به ديدار وتجلّياتش گشوده گردد، چون من از او جز نظر به رخسارش را تمنّا نمى كردى وبه بهشت ونعمتهاى آن نظر نمى‌داشتى ومى گفتى:

«رُؤْيَتُكَ حاجَتى، وَجِوارُكَ طَلِبَتى، وَقُرْبُكَ غايَةُ سُؤْلى ... وَلاتَقْطَعْنى عَنْكَ، وَلا تُبْعِدْنى مِنْكَ، يا نَعيمى وَجَنَّتى! وَيا دُنْياىَ وآخِرَتى!»

[٢]: (ديدارت حاجتم، وهمسايگى‌ات خواسته‌ام، ونزديكى‌ات نهايت خواهشم مى باشد ... مرا از خويش جدا ودور مگردان. اى نعمت فراوان وبهشت من! واى دنيا وآخرت من!) كنايه از اينكه:

گلعذارى زگلستان جهان ما را بس‌		زين چمن سايه آن سرو روان ما را بس‌

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٦.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.