جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٥ - غزل ٤٩٥ به جان پير خرابات وحق صحبت او

زاهدا! اگرچه مى دانم بهشت جاى گناهكاران نيست، ولى آن نه گناهى است كه تواش گناه مى پندارى. ديدن وعشق ورزى به جمال حضرت محبوب وچشم پوشى از آن بر خلاف فطرتِ‌ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[١]: (همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.) است، پس: «بيار باده، كه مستظهرم به رحمت او.»؛ كه: «إِنَّ رَحْمَتَ اللَّهِ قَرِيبٌ مِنَ الْمُحْسِنِينَ»[٢]: (بدرستى كه رحمت خدا به نيكوكاران نزديك است.) وبه گفته خواجه در جايى:

زاهدا! الهى كه صاعقه وبرق تجلّيات اسماء وصفاتى حضرت معشوق ومحبّتش كه درگذشته بر خرمن وجود من آتش برافروخت وبكلّى مرا از خود غافل ساخت، همواره روشن باد! تا بتوانم از او بهره‌مند گردم. در جايى مى گويد:

ونيز در جايى مى گويد:

[١] - روم: ٣٠.

[٢] - اعراف: ٥٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤٨، ص ٢٦٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٩، ص ٢٠١.