جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٧ - غزل ٥١٠ دامن كشان همى شد در شرب زر كشيده

آن آهوى سيه چشم، از دام ما برون شد

ياران! چه چاره سازيم، با اين دل رميده؟

دلبر برفت ودلشدگان را خبر نكرد

يادِ حريف شهر ورفيق سفر نكرد

يا بخت من، طريقِ محبّت فرو گذاشت‌

يا او به شاهراهِ حقيقت گذر نكرد

من ايستاده، تا كُنَمش جان فدا چو شمع‌

او خود گذر، به من چو نسيمِ سحر نكرد[١]

كه بَرَد به نزد شاهان زمن گدا پيامى؟

كه به كوى ميفروشان، دوهزار جَمْ به جامى‌

تو كه كيميا فروشى، نظرى به قلب ما كن‌

كه بضاعتى نداريم وفكنده ايم دامى‌

به كجا برم شكايت؟ به كه گويم اين حكايت‌

كه لبت حيات ما بود ونداشتى دوامى‌

سَرِخدمت تو دارم، بخرم به هيچ ومفروش‌

كه چو بنده كمتر افتد به مباركى غلامى‌[٢]

تا كى كشم عتابت؟ ازچشم نيم خوابت‌

روزى كرشمه اى كن، اى نور هر دو ديده!

باز آى ودلِ تنگ مرا مونس جان باش‌

وين سوخته را، محرمِ اسرار نهان باش‌

زآن باده، كه در مصطبه عشق فروشند

ما را دو سه ساغر بده وگو رمضان باش‌