جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٥ - غزل ٥٠٨ چراغ روى تو را، شمع گشت پروانه

بر آتش رخ زيباى او به جاىِ سپند

به غيرِ خال سياهش، كه ديده بِهْ دانه‌

كُفر زلفش، رَهِ دين مى زد وآن مسكين دل‌

در رَهَش مشعله از چهره برافروخته بود

جان عُشّاق سپندِ رُخ خود مى دانست‌

وآتش چهره بر اين كار برافروخته بود[١]

چه نقشها كه برانگيختيم وسود نداشت‌

فسونِ ما، بَرِ او گشته است افسانه‌

رو بر رَهَش نهادم وبر من گذر نكرد

صد لُطف چشم داشتم ويك نظر نكرد

ماهىّ ومرغ، دوش نخفت از فغان من‌

وآن شوخْ ديده بين، كه سر از خراب بر نكرد

مى‌خواستم كه ميرمش اندر قدم چو شمع‌

او خود گذر به من چو نسيم سحر نكرد

شوخى نگر، كه مرغِ دلِ بال وپر كباب‌

سوداىِ خام عاشقى از سر بدر نكرد[٢]

مرا به دور لبِ دوست هست پيمانى‌

كه بر زبان نبرم، جز حديثِ پيمانه‌