جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٢ - غزل ٥١٦ گر تيغ بارد، در كوى آن ماه

بيا كه با سر زلفت قرار خواهم كرد

كه گر سرم برود، برندارم از قدمت‌

روانِ تشنه ما را به جرعه اى درياب‌

چو مى دهند زلال خضر به جام جَمَت‌

دلم مقيم در توست، حرمتش مى‌دار

به شكر آنكه خدا داشته است محترمت‌[١]

عاشق چه نالى؟ گر وصل خواهى‌

خون بايدت خورد، درگاه وبيگاه‌

گر تيغ بارد در كوىِ آن ماه‌

گردن نهاديم، الْحُكْمُ للَّهِ‌

دكّان عاشقى را، بسيار مايه بايد

دلهاى همچو آذر، چشمان رُودبارى‌[٢]

تو، به تقصير خود افتادى از اين دَر محروم‌

از كه مى نالى وفرياد چرا مى دارى؟

حافظِ خامْ طمع! شرمى از اين قصّه بدار

كارْ ناكرده چه امّيدِ عطا مى دارى؟[٣]

حافظ! نبودى، زين گونه بيدل‌

گر مى شنيدى، پندِ نكو خواه‌

رقيبم سرزنشها كرد كز اين باب رُخ برتاب‌

چه افتاد اين سَرِ مارا كه خاك درنمى ارزد[٤]