جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٤ - غزل ٥٢١ أتت روآئح رند الحمى وزاد غرامى

اى صبا! نكهتى از خاك در يار بيار

ببر اندوهِ دل ومژده دلدار بيار

روزگارى است كه دل چهره مقصود نديد

ساقيا! آن قدحِ آينه كردار بيار

گردى از رهگذر دوست به كورىّ رقيب‌

بَهْرِ آسايش اين ديده خونبار بيار

دلق حافظ به چه ارزد، به مى‌اش رنگين كن‌

وآنگهش مست وخراب از سر بازار بيار[١]

چو سِلْك دُرِّ خوشاب است، نظمِ شعر تو حافظ!

كه گاهِ لُطف، سَبَق مى برد زنظم نظامى‌

هرچه نه گويا به تو، خاموش بِهْ‌

هرچه نه يادِ تو، فراموش بِهْ‌

بر دَرِ او شو، كه از اينان بِهْ اوست‌

روزىِّ او خواه، كه روزى دِهْ اوست‌

هرچه خلافْ آمدِ عادت بُوَد

قافله سالار سعادت بُوَد