جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٦ - غزل ٤٩٥ به جان پير خرابات وحق صحبت او

زاهدا! مبادا به افرادى كه با حضرت محبوب رابطه اى دارند، بى اعتنايى نمايى، زيرا هركس به طريقى با وى الفت دارد كه نيّت او بر تو معلوم نيست.

معشوقا! اگرچه زاهد، باده نوشى وعشق ورزى وبه يادت بودن را حرام مى داند، از آن باده مرا نصيب كن واز حجاب عالم بشريّتم خارج نما، تا به فطرتِ‌ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها»[٢]: (همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد.) توجه كنم، اگرچه زاهد آن را گناه بداند؛ زيرا نويد بخشش را پيك دوست (قرآن شريف، ويا رسول اللَّه ٦ از زبان كتاب الهى) به ما داده؛ كه: «قُلْ: يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ! لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً، إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»[٣]: (اى بندگان من كه بر خود اسراف وستم روا داشته‌ايد! هرگز از رحمت خداوند نوميد نشويد، زيرا براستى خداوند همه گناهان را مى آمرزد، واوست خداى بسيار آمرزنده ومهربان.) وبه گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٢، ص ٢٧٨.

[٢] - روم: ٣٠.

[٣] - زمر: ٥٣.