جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٤ - غزل ٥٣٨ با مدعى مگوييد، اسرار عشق و مستى

با مدّعى مگوييد، اسرارِ عشق و مستى‌

تا بى‌خبر بميرد، در رنج خود پرستى‌

با ضعف وناتوانى، همچون نسيم خوش باش‌

بيمارى اندر اين رَهْ، خوشتر زتندرستى‌

تا فضل وعلم بينى، بى معرفت نشينى‌

يك نكته‌ات بگويم: خود را مبين، كه رستى‌

در آستانِ جانان، از آسمان ميانديش‌

كز اوجِ سربلندى، افتى به خاك پستى‌

عاشق شو ار نه روزى، كارِ جهان سرآيد

ناخواندهْ نقشِ مقصود، از كارگاه هستى‌

آن روز ديده بودم، اين فتنه ها كه برخاست‌

كز سركشى زمانى، با ما نمى نشستى‌

خار ار چه جان بكاهد، گُل عذر آن بخواهد

سهل است تلخىِ مِىْ، در جنب ذوق مستى‌

صوفى پياله پيما، زاهد قرابه پر كن‌

اى كوته آستينان! تا كى درازدستى؟

در حلقه مغانم، دوش آن پسرچه خوش گفت:

با كافران چه كارت، گر بت نمى پرستى؟

در مذهبِ طريقت، خامى نشانِ كفر است‌

آرى، طريقِ رندان، چالاكى است وچستى‌

سلطان ما! خدا را، زلفت شكست ما را

تا كى كند سياهى، چندين دراز دستى؟

گر خرقه اى ببينى، مشغول كار خود باش‌

هر قبله اى كه باشد، بهتر زخودپرستى‌

در گوشه سلامت، مستور چون توان بود؟

تا نرگس تو گويد، با ما رموز مستى‌

عشقت به دست طوفان، خواهد سپرداى جان!

چون برق ازاين كشاكش، پنداشتى كه رستى‌

از راه ديده حافظ، تا ديد زُلف پستت‌

با جمله سربلندى، شد پايمال پستى‌