جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٤ - غزل ٤٩٦ تاب بنفشه مى دهد، طره مشكساى تو

بخواهد بگويد: معشوقا! تا به مقام مخلَصيّت (به فتح لام) وفنا وعبوديّت حقيقى‌ام نرسانى ودوئيّت عاشق ومعشوقى در نظرم باقى است، شورِ شراب مشاهدات وتجلّيات وسوز عشق تو از سرم بيرون نخواهد رفت. وچون اين كمالم حاصل شود، من نيستم تا شور شراب وسوز عشقى بماند. اگر عشقى هست، عشق اوست به خود. بخواهد بگويد:

٣٣٤٧

«إلهى! هذا ذُلّى ظاهرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لايَخْفى‌ عَلَيْكَ، مِنْكَ أطْلُبُ الوُصُولَ إلَيْكَ، وَبِكَ أسْتَدلُّ عَلَيْكَ؛ فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ، وَأقِمْنى بِصِدْقِ العُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ.»

[٢]: (بارالها! اين خوارى من است كه در پيشگاهت پيداست، واين حال من است كه بر تو پنهان نيست، از تو وصال ورسيدن به خودت را خواهانم، وبه تو بر توراهنمايى مى جويم، پس به نور خويش مرا به سويت رهنمون شو وبا بندگى راستين در پيشگاهت برپادار.) وبگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٩، ص ٣٣٥.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٦، ص ٢١٢.