جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٩ - غزل ٥١٣ سحرگاهان، كه مخمور شبانه

لذا مى گويد:

اگر مى خواهى با ديد وبود خود او را ببينى ممكن نيست واو صيدت نمى شود؛ كه: «قُلْ: مَنْ بِيَدِهِ مَلَكُوتُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ، وَ هُوَ يُجِيرُ وَ لا يُجارُ عَلَيْهِ»[٢]: (بگو: كيست كه ملكوت هر چيزى به دست اوست وهمه را پناه مى دهد وبر او پناه داده نشود.)؛ وچون تو برخيزى، او به جايت مى باشد وتو نباشى؛ كه: «وَ أَنَّ إِلى‌ رَبِّكَ الْمُنْتَهى‌»[٣]: (براستى كه سرانجام وفرجام [تمام امور] به سوى پروردگار توست.) ونيز: «كُلُّ شَيْ‌ءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ»[٤]: (هر چيزى جز روى واسماء وصفات او نابود است.) ونيز: «إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ»[٥]: (همانا ما از خداييم وبه سوى او باز مى گرديم.) وبه گفته خواجه در جايى:

ودر جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.

[٢] - مؤمنون: ٨٨.

[٣] - نجم: ٤٢.

[٤] - قصص: ٨٨.

[٥] - بقره: ١٥٦.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، مثنويات، ص ٤٥٥.

[٧] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩، ص ٤٤.