جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٧ - غزل ٥٢٨ اى دل! به كوى عشق گذارى نمى كنى

اى خواجه! به نعمت عقل وعلم وهوش وفراست وديگر امور ظاهرى ومعنوى آراسته اندت، چرا از خويش جدا نمى شوى وقدمى به پيش نمى نهى واز حضرت معشوق كام برنمى گيرى واز جمال وكمالش بهره‌مند نمى گردى؟ كه:

٣٥٢١

«أفِقْ- أيُّهَا السّامِعُ!- مِنْ سَكْرَتِكَ، وَاسْتَيْقِظْ مِنْ غَفْلَتِكَ، وَاخْتَصِرْ مِنْ عَجَلَتِكَ.»

[٢]: (اى شنونده! از مستى خويش به هوش آى، واز غفلت خويش بيدار شو، واز عجله وشتابت كم كن.) ونيز:

٣٥٢٢

«وَيْحَ ابْنِ آدَمَ ما أغْفَلَهُ! وَعَنْ رُشْدِهِ ماأذْهَلَهُ!.»

[٣]: (واى بر فرزند آدم كه چقدر غافل است، وچه اندازه رشد وهدايت خويش را فراموش مى كند!) وبه گفته خواجه در جايى:

اى خواجه! تو را حيات اين جهان دادند تا به كار حضرت محبوب درآوردى واو.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٨، ص ١٦٠.

[٢] ( ٢، ٣) غرر ودرر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.

[٣] ( ٢، ٣) غرر ودرر موضوعى، باب الغفلة، ص ٢٩٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٠، ص ١٩٥.