جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٩ - غزل ٥٢٨ اى دل! به كوى عشق گذارى نمى كنى

وفاميلى‌اش دور باشد.) وهمچنين:

«جِوارُ اللَّهِ مَبْذُولٌ لِمَنْ أطاعَهُ وَتَجَنَّبَ مُخالَفَتَهُ.»

[١]: (جوار خداوند را تنها به كسى عنايت كنند كه از او اطاعت نموده واز مخالفت با او بپرهيزد.) ونيز:

٣٥٢٨

«مَنْ أطاعَ اللَّهَ، عَلاأمْرُهُ.»

[٢]: (هركس طاعت وعبادت خدا را پيشه سازد، كارش بالا مى گيرد [وبه مقامات بلند نايل مى گردد].) ويا اينكه:

٣٥٢٩

«آفَةُ الرَّعِيَّةِ مُخالَفَةُ الطّاعَةِ.»

[٣]: (آفت مردمان وزيردستان، مخالفت با طاعت [وعبادت پروردگار] مى‌باشد.).

وممكن است بخواهد بگويد: اى خواجه! علّت آنكه هنوز متخلّق به اخلاق اللَّه نشده‌اى، آن است كه بندگىِ با اخلاص وشايسته چون انبياء واولياء (عليهم السّلام) از تو صادر نگشته.

اى خواجه! تو را چه شده كه غم عشق جانان را چون بندگان خاصّ او اختيار نمى‌كنى ومى خواهى به آسانى به او راه يابى. در جايى مى گويد:

لذا مى گويد:

اى خواجه! مى‌ترسم از جمال حضرت دوست، گلى نچينى، زيرا تو را طاقت.

[١] - غرر ودرر موضوعى، باب الطّاعة، ص ٢١٨.

[٢] - غرر ودرر موضوعى، باب الطّاعة، ص ٢١٩.

[٣] - غرر ودرر موضوعى، باب الطّاعة، ص ٢١٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٠، ص ٨٤.