جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٢ - غزل ٥٢٦ اى در رخ تو پيدا، انوار پادشاهى

لذا مى گويد:

معشوقا! دير زمانى است كه از مشاهده جمالت محرومم، ودعوى محبّت وديدار دوباره‌ات را مى نمايم، وزاهد هم گواهى بر هشيارى ومحروميّتم از ديدارت ودعوى مودّتم مى دهد. در جايى مى گويد:

اى محبوبى كه مقام عزّت توراست ونمى خواهى با بود خود، مخلوقى سخن از خويش گويد كه: «ما مِنْ إِلهٍ إِلَّا اللَّهُ، وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ»[٣]: (معبودى جز خداوند نيست، وبراستى كه تنها او سرافراز وفرزانه است.) و:

٣٥٠٩

«وَبِعَزَّتِكَ الَّتى لايَقُومُ لَها شَىْ‌ءٌ.»

[٤]: (و [از تو مسئلت دارم ...] به عزّت وبزرگى‌ات كه هيچ چيزى در برابر آنها [توان‌] پابرجايى ندارد.) بخواهد بگويد: مرا از عصيان وجودى‌ام بگير وبه وصالت رهنمون شو.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣، ص ٧٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢٧، ص ٣١٤.

[٣] - آل عمران: ٦٢.

[٤] - اقبال الاعمال: ص ٧٠٦.