جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٠ - غزل ٥٣٤ اى كه در كشتن ما، هيچ مدارا نكنى!

محبوبا! حال خوش شوريده حالانِ غمت را از آنان مگير، وقصد آنان مكن كه اين قوم زهر كشنده دارند، وچون كسى قصد آنان كند، نابود مى شود (سخنى است به اعتبار عالم ظاهرى) بخواهد بگويد:

دلبرا! حال كه مى توانى با گوشه چشمى عاشقانت را از ناراحتى هجران بدر آرى، سزد كه عنايتى بفرمايى تا با نگاهت شفابخش دل ايشان گردى. بخواهد بگويد:

«وَامْنُنْ بِالنَّظَرِ إلَيْكَ عَلَىَّ، وَانْظُرْ بِعَيْنِ الوُدِّ وَالعَطْفِ إلَىَّ، وَلاتَصْرِفْ عَنّى وَجْهَكَ، وَاجْعَلْنى مِنْ أهْلِ الإصْعادِ وَالحُظْوَةِ عِنْدَكَ.»

[٢]: (وبا نظر افكندن و نگريستن به سوى ما بر مامنّت بگذار، وبا چشم مهر وعطوفت ومهربانى به ما بنگر، وروى از ما مگردان، وما را از نيكبختان وكسانى كه به قرب ومنزلت در پيشگاهت مى رسند، قرار ده.) وبگويد:

وبگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣١.

[٢] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٣، ص ٣٩٠.