جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٢٢ - غزل ٤٩٦ تاب بنفشه مى دهد، طره مشكساى تو

با اين بيان بخواهد بگويد:

وبگويد:

معشوقا! من بلبل عاشقم وتو گل خوش بوى وزيباى من، اى گل خوشبوى من! بلبل خود را از فراقت مسوزان؛ كه هر شب به صدق وراستى به دعاى تو اشتغال دارم وتو را مى خوانم، تا شايد وصالت را نصيبم گردانى؛ كه:

٣٦٩٠

«إلهى! مَنِ الَّذى نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ، فَما قَرَيْتَهُ؟! وَمَنِ الَّذى أناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِياً نَداكَ، فَما أوْلَيْتَهُ؟! أيَحْسُنُ أنْ أرْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالخَيْبَةِ مَصْرُوفاً، وَلَسْتُ أعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالإحْسانِ مَوْصُوفاً؟!.»

[٢]: (معبودا! كيست كه در طلب پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد وپذيرايى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد وبه او احسان نكردى؟! آيا سزاوار است به نوميدى از درگاهت برگردم با آنكه جز تو مولايى كه به نكوكارى ستوده باشد نمى شناسم؟!.) وبه گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٨٨، ص ١٦٠.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.