جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٦ - غزل ٥٣٠ اى روضه بهشت، زكويت حكايتى

٣٧٥٩

بِمَهانَةِ هِجْرانِكَ؟!»

[١]: (معبودا! درهاى رحمتت را به روى اهل توحيدت مبند ومشتاقان خود را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان، بارالها! جانى را كه با توحيدت گرامى داشتى، چگونه بايستى دورى‌ات خوار مى گردانى؟!) وبه گفته خواجه در جايى:

اى خواجه! حال كه دوست تو را نمى پذيرد وبه وصالش راه نمى دهد، چرا كفايت به دانش ودين قشرى وزهد خشك خود نكردى، وبه هرزه آنها را از دست دادى، وخود را به اصطلاح خَسِرَ الدُّنْيا وَالآخِرَة كردى؟ گله اى است عاشقانه از حضرت محبوب. بخواهد بگويد:

دلبرا! چون به خويش مى نگرم، همه وجودم خبر از غصّه‌هاى درونى ونااميدى از دست يافتن به وصالت مى دهند؛ ولى چون به رحمت واسعه‌ات نظر مى افكنم،.

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٣، ص ٣٤٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٢، ص ٣٢٤.