جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٥ - غزل ٥١٥ عيشم مدام است، از لعل دلخواه

وهوسهاى خويش پيروى كردند، پس چه كسى مى تواند آن را كه خداوند گمراه نموده، راهنمايى وهدايت كند، وآنان ياورانى نخواهند داشت، پس استوارومستقيم، روى وتمام وجود خويش را به سوى دين نما، همان سرشت خدايى كه مردم را بر آن آفريد، هيچ دگرگون شدنى براى آفرينش خدا نيست، اين دين استوار است وليكن بيشتر مردم [ازاين حقيقت‌] آگاه نيستند.) ونيز:

«وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً»[١]: (وخدا را بپرستيد وچيزى را شريك وانباز او قرار ندهيد.)

شب گذشته به مشاهده حضرت محبوب، حالى ووقتى خوش برايم حاصل گشته بود واز اين ديدار ووصالش بسيار سپاسگزارم. در جايى مى گويد:

ونيز در جايى مى گويد:

شب گذشته چنان ديدار دوست مرا به خود جذب نموده بود كه از اوراد لفظى واذكار شبانه باز ماندم، و درس سحرگاه را كه با دوستان مذاكره مى نمودم، از.

[١] - نساء: ٣٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٩، ص ٣٧٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٥، ص ٢٩٤.